Żegnamy Olgę (Korę) Sipowicz

22 września 1994 roku wyszedł siódmy album studyjny zespołu Maanam pt. „Róża”. Z nim mam pierwsze wspomnienia związane z twórczością tego zespołu. Miałam zaledwie 4 lata, kiedy słuchała tego albumu moja Mama. Można więc powiedzieć, że w pewien sposób wychowałam się na tej muzyce. Huśtałam się w drzwiach od kuchni, a w tle była Mama i wybrzmiewała „Róża”.

abababab

Kora Jackowska miała 30 lat, gdy wraz z Maanamem nagrała pierwszą płytę, było to w 1981 roku i płyta nosiła nazwę po prostu „Maanam”. Do 1990 roku, kiedy się urodziłam, zespół nagrał jeszcze cztery płyty – „O!”, „Nocny patrol”, „Mental Cut” i „Sie ściemnia”. W wolnej Polsce zespół wydał „Derwisza i anioła” (1991) oraz legendarną już „Różę” (1994). Album, który towarzyszył moim latom dziecięcym.

Po „Róży” zespół, w różnych składach, nagrał jeszcze cztery płyty – „Łóżko” (1996), „Klucz” (1998), „Hotel Nirwana” (2001) oraz „Znaki szczególne” (2004). Żaden album już później nie odniósł tak spektakularnego sukcesu jak „Róża” właśnie i żaden już album tak nie wybrzmiał w moim rodzinnym domu, jak właśnie ten z 1994 roku. Do dzisiaj niemal każdą piosenkę z tej płyty znam na pamięć.

  1. „Róża (zdrada i wniebowstąpienie)” – 2:52
  2. „Zapatrzenie” – 2:56
  3. „List (to nie hołd)” – 2:46
  4. „Cafe Maur” – 3:42
  5. „Bez ciebie umieram” – 4:01
  6. „Wieje piaskiem od strony wojny” – 2:58
  7. „Słońce jest okiem Boga” – 3:43
  8. „Kocham i nienawidzę” – 3:04
  9. „Owady podniosły skrzydła do lotu” – 3:01
  10. „Nic dwa razy” – 2:17
  11. „Mówię do ciebie coś” – 3:56
  12. „Owady podniosły skrzydła do lotu (wersja filmowa)” – 6:03

Te nieco ponad 40 minut muzyki zostało i zostanie ze mną już na zawsze. Kiedy ktoś pyta o Maanam, rekomenduję tę właśnie płytę. Dziś odeszła postać nietuzinkowa, niezwyczajna i po prostu wielka. Zapamiętamy Korę jako artystkę bezkompromisową, niezwykle płodną i twórczą, jako przepiękną kobietę, matkę, żonę, babcię, przyjaciółkę, inspirację wielu, wielu innych artystów oraz zwykłych ludzi. Muzyka zostaje na zawsze.

Reklamy

392. Muzyka riot grrrl: Babes in Toyland

Babes in Toyland to amerykańska grupa punkowa związana z ruchem riot grrrl. Została sformowana w Minneapolis w stanie Minnesota w 1987 roku. Zespół założyła wokalistka i gitarzystka Kat Bjelland, oryginalnie ze stanu Oregon, perkusistka Lori Barbero oraz basistka Michelle Leon, później w 1992 roku zastąpiona przez Maureen Herman.

1153962.jpg

kat-bjelland-bg

Pomiędzy 1989 a 1995 rokiem Babes in Toyland wydały trzy albumy studyjne: „Spankig Machine” w 1990 roku, komercyjnie sukcesywny „Fontanelle” z 1992 roku oraz „Nemesisters” z 1995 roku. Chociaż zainspirowały wiele kobiet z ruchu riot grrrl, nigdy osobiście z tym wpływem muzycznym się nie identyfikowały. A jednak zasłużyły się dla niego bardzo mocno.

A-92569-1422383552-1889.jpeg

Co ciekawe i ważne, zespół w 2014 roku złączył się ponownie. W międzyczasie Kat Bjelland założyła mało sukcesywną formację Katastrophy Wife. Po jakimś czasie rozwiązała ją. Obecnie Babes in Toyland są ponownie aktywne. W składzie następującym: Kat Bjelland, Lori Barbero oraz Clara Salyer na basie. Zespół miał w swojej karierze wiele basistek, a teraz ma znowu kolejną – miejmy nadzieję, że na dłużej i że dziewczyny coś nagrają wspólnie w nowym line-up’ie.

aa

Ostatnim wydawnictwem Babes in Toyland jest kompilacja największych hitów na składance „The Best of Babes in Toyland and Kat Bjelland”. Polecam ją do zapoznania się z zespołem, a już teraz zobaczmy kilka oficjalnych teledysków tej wspaniałej żeńskiej formacji.

391. Muzyka riot grrrl: L7

L7 to amerykańska grupa rockowa z Los Angeles (Kalifornia, Stany Zjednoczone). Były aktywne od 1985 roku do 2001, a następnie zeszły się ponownie w 2014 roku i są czynne do dzisiaj. W związku ze swoim wyglądem oraz dźwiękiem są zazwyczaj kojarzone z ruchem grunge, a także wpłynęły na wiele riot grrrl zespołów z lat 90. – wtedy miały szczególny wpływ na tego rodzaju muzykę.

aaa

Aktualne członkinie L7 to Donita Sparks (wokal i gitara), Suzi Gardner (wokal i gitara), Jennifer Finch (bas) oraz Demetra Plakas (perkusja). Początki zespołu sięgają 1985 roku, kiedy to Donita i Suzi uformowały swój band. Zespół dwukrotnie zmieniał perkusistkę – najpierw była to Roy Koutsky, później Anne Anderson. Także Jennifer Finch na jakiś czas zrezygnowała z basu i zastąpiła ją Gail Greenwood.

bbb

ccc

Dziewczyny wydały do tej pory sześć albumów studyjnych. Pierwszy, „L7” z 1988 roku, jest jedynym w dorobku zespołu bez Demetry Plakas na bębnach. Album szybko został skojarzony z ruchem grunge. Drugi album, „Smell the Magic” z 1990 roku, zawiera utwór otwierający „Shove”, który stał się pierwszym singlem grupy. Trzeci album, „Bricks Are Heavy” z 1992 roku jest najsłynniejszym, pochodzi z niego wiele sztandarowych utworów L7, takich jak: „Pretend We’re Dead”, „Wargasm” czy „Monster”.

ddd

Czwarty album tej żeńskiej formacji, „Hungry for Stink” (1994), osiągnął najwyższy wynik, jeśli chodzi o plasowanie się na liście Billboardu, 117. miejsce. „The Beauty Process: Triple Platinum” z 1997 roku, piąta płyta L7, był promowany na trasie koncertowej razem z zespołem Marilyn Manson. Z kolei ostatnim albumem studyjnym L7 jest „Slap-Happy” z 1999 roku.

W 2000 roku zespół wydał kompilację „The Slash Years”, zawiera ona największe hity zespołu i to tę płytę rekomenduję, by zapoznać się z tym zespołem. Co ciekawe i chyba najważniejsze, ostatnią aktywnością zespołu jest EPka pt. „I Came Back to Bitch”, zawiera ona dwa zupełnie nowe utwory i została wydana w bieżącym roku. Zobaczcie, jak dziewczyny sobie świetnie radzą, mimo oczywistego upływu lat.

To tyle na temat kolejnego riot grrrl zespołu z serii „Muzyka riot grrrl”. Następnym bandem, który Wam przybliżę, będzie najprawdopodobniej Babes in Toyland – równie zasłużony, jak pozostałe, które już są za nami: Bikini Kill, Bratmobile, Sleater-Kinney i teraz L7. Stay tuned!