288. O co mi chodzi z tą Courtney Love? Cz. 7

Single
Ostatnio pisałam o albumie studyjnym Live Through This. Do tego albumu ukazało się kilka singli, o których chciałabym teraz nieco wspomnieć.

Jako pierwszy ukazał się „Miss World”, wydany w marcu 1994, ze stroną B zawierającą wcześniej niepublikowane utwory – „Rock Star (alternate mix”), cover Echo and  the Bunnymen „Do It Clean” oraz cover Wipers „Over the Edge”.

Następnym singiel był „Asking For It”, wydany w kwietniu 1994. Było to wydawnictwo jedno-piosenkowe, a poniższa okładka jest nieoficjalna (brak oficjalnej okładki w internecie).

Kolejnym singlem, który wydał Hole, był „Doll Parts” z listopada 1994. Na stronie B znalazły się utwory „The Void”, „Plump (live)” oraz cover Duran Duran „Hungry Like the Wolf”.

Dollpartscov1Następny singiel z Live Through This to „Violet” wraz z „Old Age”, coverem „He Hit Me (And It Felt Like a Kiss” oraz „Whose Porno You Burn (Black)” na stronie B, wydany w styczniu 1995.

Violetcov

Ostatnim singlem promującym LTT było wydawnictwo „Softer, Softest” z grudnia 1995. Na stronie B znalazł się znowu cover „He Hit Me (And It Felt Like a Kiss”.

Softersoftestcov

Ask For It
Tak wygląda kwestia singli, a co było kolejnym chronologicznie wydawnictwem Hole? Otóż ten post będzie dokładnie o EPce „Ask For It” z września 1995. Zawiera ona dokładnie 6 utworów.

Over the Edge
Pierwszy, „Over the Edge” to cover zespołu Wipers. To szybki, punkowy utwór, zdradzający muzyczne inspiracje Hole.

HoleAskforItEP

Pale Blue Eyes
Drugą piosenką z albumu jest też cover, „Pale Blue Eyes” zespołu The Velvet Underground. Warto podkreślić, że jest to wykonanie live. Courtney być może wykonywała ten utwór ze względu na niebieskie oczy swojego męża, Kurta Cobaina.

Drown Soda
Trzeci utwór to znany ze wcześniejszych postów „Drown Soda”.

Doll Parts
Kolejny utwór to „Doll Parts”, także opisywałam już „Doll Parts” wcześniej. Na EPce znajduje się jednakże inna, warta posłuchania, wersja tej piosenki.

Violet
Następnym utworem jest „Violet”, także w innej wersji niż oficjalna, z radiowego koncertu Peel Session.

Forming/Hot Chocolate Boy
Ostatni utwór to „Forming/Hot Chocolate Boy”. To cover odpowiednio zespołów: The Germs i Beat Happening.

Podsumowanie
EPka Ask For It to drugie i ostatnie wydawnictwo Hole dla Caroline Records. Zostało przyjęte ciepło przez krytyków, osiągając przykładowo 175. miejsce na liście Rolling Stone’a w 1995 roku. Dla mnie osobiście ta EPka jest wartościowa ze względu na to, że zawiera ciekawe covery i inne wersje znanych mi utworów. Nie lubię jednakże okładki tej płyty – wydaje się zbyt przerażająca, wraz z tymi poprzecinanymi nadgarstkami. Ale to drobiazg. Kolejnym albumem, jaki opiszę będzie The First Session z sierpnia 1997. Jak widać, Hole miało dwuletnią przerwę od 1995 do 1997. W tym czasie zespół faktycznie rzadziej koncertował, ale za to w 1998 przyniesie kolejny, pełnowymiarowy album studyjny, Celebrity Skin. Tymczasem, to już wszystko na dzisiaj. Zapraszam do odsłuchiwania utworów i do kolejnego posta już niebawem.

Reklamy

287. O co mi chodzi z tą Courtney Love? Cz. 6

Proces tworzenia
Live Through This to drugi album studyjny zespołu Hole. Został wydany 12 kwietnia 1994, w tydzień po samobójczej śmierci Kurta Cobaina, męża Courtney Love. To jedyny album Hole, na którym na basie gra Kristen Pfaff, przed swoją śmiercią w czerwcu 1994. Został nagrany w dniach 8-30 października 1993, w Triclops Sound Studios w Mariettcie, w stanie Georgia w USA. Tytuł płyty zawiera cytat z „Przeminęło z wiatrem” (As God as my witness they’re not going to lick me. I’m going to live through this and when it’s all over, I’ll never be hungry again. No, nor any of my folk. If I have to lie, steal, cheat, or kill, as God as my witness, I’ll never be hungry again – Scarlett O’Hara). Album wykazuje się większą melodyjnością i większym muzycznym wyrafinowaniem niż poprzednie dokonania zespołu, zmierzając nieco w stronę popu, ale nadal zachowując swój agresywny, punk-rockowy charakter.

81PhSgamqPL._SL1500_.jpg

Violet
Otwierający płytę utwór agresywny Violet jest o Billym Corganie ze Smashing Pumpkins. Opowiada o krótkiej relacji Courtney z Billym, z początków roku 1991 (później pod koniec roku Courtney związała się z Cobainem). Słowa utworu pisane są z perspektywy gniewnej narratorki, która odpuszcza romans. Pierwsza nagrana wersja utworu pochodzi z sesji radiowej z 19 listopada 1991 roku, natomiast grywana była przez Hole na koncertach już od połowy 1991 roku. Teledysk do utworu powstał w późnym 1994 roku, wyreżyserowany przez Marka Seligera i Freda Woodwarda. Występuje w nim nowa basistka, Melissa Auf der Maur.

Miss World
Piosenkę napisali Courtney i Eric, latem 1992 roku, krótko po tym jak oryginalne członkinie – Caroline Rue i Jill Emery – opuściły zespół. Słowa piosenki opowiadają o wizerunku samej siebie, o pięknie oraz o autodestrukcji – I’m miss world, somebody kill me / Kill me pills / No one cares, my friends / My friend (kill me pills – to fraza zaczerpnięta z poematów Anne Sexton – tak poetka nazywała wszelkie leki, które zażywała). Tekst jest przewrotny w swojej treści, łącząc obrazy piękna z destrukcją. Video do piosenki powstało w marcu 1994 i występuje w nim jeszcze żywa i pełna sił basistka Kristen Pfaff (to jedyny teledysk, w którym wystąpiła).

Plump
Plump otwierają energiczne gitary i słowa wykrzykiwane przez Courtney. Piosenka ma tylko 2:34 min. I’m eating you / I’m overfed / Your milk’s in my mouth / It makes me sick – wykrzykuje wokalistka. W piosence mamy także motyw zabrania dziecka, tak jak to faktycznie wydarzyło się po tym, jak Courtney urodziła córkę Frances – prawa do opieki nad dzieckiem zostały zabrane rodzicom, uzyskali je ponownie, na stałe, dopiero w 1993 roku.

Asking For It
Ta piosenka to odwołanie do faktycznego wydarzenia, jakie miało miejsce na koncercie Hole. Courtney zrobiła stage diving w tłumie ludzi, zostały zerwane z niej ubrania, została praktycznie zgwałcona przez tłum, i powróciła na scenę niemal goła. Courtney w 1995 roku sama wypowiedziała się na temat tego incydentu: „Właśnie wyruszyliśmy na trasę z Mudhoney i postanowiłam stage-dive’ować. Miałam na sobie sukienkę i nie miałam świadomości, co wywoływałam u publiczności. To był duży tłum (…) Więc po prostu zeskoczyłam ze sceny i nagle, moja sukienka jest ze mnie ściągana, moja bielizna jest ze mnie ściągana, ludzie wkładają palce we mnie i drażnią moje piersi bardzo mocno, krzycząc mi do ucha słowa jak „cipka-kurwa-pizda”. Kiedy powróciłam na scenę, byłam naga. Czułam się jak Karen Finley. Ale najgorzej było, jak zobaczyłam swoje zdjęcie po tym wszystkim. Ktoś zrobił zdjęcie mnie zaraz po tym wszystkim, i miałam szeroki uśmiech na twarzy, jakbym udawała, że to się nie stało. Więc napisałam później Asking For It na bazie całego tego doświadczenia. Nie mogę porównać go do gwałtu, bo to nie to samo. Ale w jakimś sensie to był gwałt. Zostałam zgwałcona przez publikę, metaforycznie, dosłownie, i czy chciałam tego?” W utworze backing vocals zrobił sam Cobain, który odwiedził żonę w studio w Georgii 18 października 1993.

Jennifer’s Body
Znaczenie piosenki było wielokrotnie analizowane, także przez feministki, i zawiera w sobie temat porwania kobiety i rozkładania jej na części. The pieces of Jennifer’s body / Found pieces of Jennifer’s body / Found pieces of Jennifer’s body / Just relax, just relax, just go to sleep / Just relax, just relax, just go to sleep – wyśpiewuje w refrenie Courtney. Piosenka zawiera także być może referencje do pudełka w kształcie serca, które podarowała Courtney Kurtowi w 1991 roku – He keeps you in a box by the bed / Alive, but just barely. Piosenka była inspiracją dla tytułu filmu, horror-komedii, o tej samej nazwie z 2009 roku.

Doll Parts
Ten utwór jako jedyny z płyty jest w całości napisany tylko przez Courtney Love. Napisała tę piosenkę jesienią 1991, po tym jak zauroczyła się Kurtem Cobainem, w piosence wyraża niepewność co do tego, czy oby na pewno Kurt odwzajemnia jej uczucia. Do utworu powstał teledysk, zawierający obrazy młodego Kurta Cobaina (w tej roli występuje młody chłopiec), dzikiego ogrodu wypełnionego śmiercią, Courtney w babydoll dress śpiewającą i grającą na łóżku. Przez teledysk przebija motyw śmierci, a liczne lalki to także odniesienie do Cobaina, który je kolekcjonował. Utwór jest spokojny, by później przyspieszyć i przynieść dość ekspansywne zawołania – zawiera często powtarzający się w piosenkach Hole motyw krzyku i agresji.

Credit in the Straight World
Jest to cover piosenki zespołu Young Marble Giants. Zdradza courtney’owskie inspiracje angielską sceną post-punkową. Courtney spędziła w Anglii bardzo twórczy okres, przywożąc do Ameryki nowe upodobania muzyczne, ubrania i wydawnictwa muzyczne. Jest fanką przykładowo Joy Division, Bauhasu i The Teardrop Explodes. Ten utwór to hołd dla brytyjskiej muzyki, w mojej opinii wyjątkowo dobrze przerobiony i wykonany.

Softer, Softest
Bardzo spokojna i wyważona piosenka, opowiada o depresji poporodowej i odczuciach po zabraniu dziecka przez opiekę społeczną (podobnie jak w Plump). Podczas Hole MTV Unplugged w Walentynki 1995 roku, Courtney przedstawiła piosenkę jako „o dziewczynce, która w twojej klasie pachniała sikami”. Ponownie w treści utworu jest motyw mleka, tak często pojawiający się na płycie – Your milk turns to cry / Your milk turns to cream. Jest w tym utworze także motyw czarownicy, podobnie znowu jak w Plump.

She Walks On Me
To bardzo szybki, skoczny utwór. Opowiada prawdopodobnie o Kat Bjelland, z którą Courtney rywalizowała muzycznie i wizerunkowo. Słowa odnoszą się także do prawdziwego wydarzenia, jakim był artykuł w Vanity Fair na temat tego, że Courtney zażywała narkotyki podczas ciąży – I’d shut my mouth with you for a rag / I use the rest of you for a gag [rag – ang. szmatławiec].

I Think That I Would Die
Ten utwór dołącza do Plump i Softer, Softest, osiągając triadę piosenek o faktycznych doświadczeniach Courtney po tym, jak spod jej opieki zabrano jej nowonarodzone dziecko, malutką Frances. I want my baby / Where is the baby? / I want my baby / There is a baby / There is no milk x4 – wykrzykuje Courtney, osamotniona i pełna bólu po utracie noworodka.

Gutless
Szybki, punkowy utwór o byłych przyjaźniach i utratach przyjaciół. All my friends are embryonic / All my friends are dead and gone / All my friends are microscopic / All my friends wake up alone. Piosenka to rozliczenie z przeszłością, zawiera także wątek silnego materializmu: I don’t really miss God / But I sure miss Santa Claus.

Rock Star
Ta ostatnia piosenka z albumu odnosi się do przeszłości Courtney i tego, jak chodziła do liceum. Uważa w piosence, że wszyscy w szkole wyglądają i zachowują się tak samo, nikt nie sili się na oryginalność, co jest wyjątkowo ponure i nudne. Utwór odnosi się także we właściwy sobie sposób do jakiejś rewolucji – być może muzycznej – i zdradza aspiracje Courtney do zostania prawdziwą gwiazdą rocka.

Odbiór Live Through This na świecie
Album został bardzo ciepło przyjęty zarówno w USA, jak i za Oceanem w Europie, także Australii i Kanadzie. Został zamieszczony na różnorodnych toplistach: „500 Greatest Albums of All Time” Rolling Stone’a, w muzycznej ksiażce „1001 Albums You Must Hear Before Die”, zajął 84. miejsce na liście najlepszych albumów wszechczasów magazynu NME w 2013 roku. Na rok 2010 album sprzedał się w ponad 1.6 miliona egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Bardziej popowy od wcześniejszych dokonań zespołu, zdobył uznanie nie tylko w alternatywnym świecie, ale także tym komercyjnym.

Podsumowanie
Płyta na tę chwilę jest dość odległa od moich ulubionych pozycji, nie tylko Hole, ale także Nirvany. Uważam dzisiaj, w tym punkcie, że muzyka Nirvany była o wiele ciekawsza niż muzyka Hole. Może i trudno tak porównywać, ale jestem po lekturze Nirvany: Bez tajemnic i popadłam znowu w uwielbienie do Kurta i całej jego twórczości. Niemniej jednak Live Through This to album, do którego uwielbiam wracać. Utwory takie jak Violet, Gutless (moje ulubione), Doll Parts, Plump na zawsze pozostaną w moim sercu, jako wyjątkowo sentymentalne. Na albumie jednakże ciąży, moim zdaniem, widmo śmierci – śmierci Kurta. Live Through This (ang. przeżyj to) wypada dość ironicznie w świetle tego, że Kurt zmarł tydzień przed premierą albumu. Courtney praktycznie od razu zaczęła promować album, nie była w żałobie, do czego przyzna się wiele lat później – „Nie byłam w żałobie we właściwy sposób”. Ze swoich grzechów rozliczała się później dzięki nowej muzyce, którą tworzyła – to jednak dość odległe czasy, po 2000 roku, i nie będę nadmiernie wyprzedzać faktów. Kończąc, zapytam – kto słuchał Live Through This, kto lubi, albo kto zapoznał się z muzyką dzięki mojemu postowi? Serdecznie zapraszam do odsłuchiwania, żegnam się i zapowiadam następny post na już za-nie-długo. Tymczasem!

286. [ROCKUJĄCA RECENZJA] Skarlett Riot – „Regenerate” (2017)

Skarlett Riot to brytyjski zespół hardrockowo-metalowy, a nawet metalcore’owy. Swoją działalność rozpoczęli latem 2010 roku w swoim rodzinnym Scunthorpe, w North Lincolnshire. W ostatnim czasie (2017 roku) zostali związani ze szwedzką wytwórnią Despotz Records. Jako swoje inspiracje muzyczne zespół wymienia takich wykonawców, jak Guns N’ Roses, AC/DC, Halestorm, Bless the Fall, Shinedown, Bullet for my Valentine, Courtney Love, Joan Jett czy Alter Bridge.
Jak dotąd zespół wydał całkiem sporo jak na swoją niedługą karierę. Skarlett Riot EP, Villain EP, Tear me Down LP, We are the Brave EP i Sentience EP – to ich wydawnictwa jak do tej pory. Tak więc zespół nagrał drugi solowy album w swojej karierze – Regenerate LP został wydany 27 października 2017 i wtedy pojawił się na Spotify, skąd trafił na moją playlistę.
Płytę otwiera szybki, melodyjny Break. W piosence mamy motyw uwięzenia przez złą osobę i chęć uwolnienia się z opresji. Do utworu powstał teledysk.
Drugi kawałek, Closer, równie skoczny i melodyjny, opisuje motyw niemożliwości ucieczki z pewnego miejsca. Soczyste riffy i przejścia muzyczne to znak firmowy tej piosenki, a także bardzo chwytliwy refren.
Stand Alone otwiera szybka sekwencja gitary, która utrzymuje się przez cały utwór. Bohaterka tekstu chce „stać samotnie”, z daleka i z dystansu od osoby, której nie darzy sympatią. I hope you choke, I hope you scream (…) You better keep your distance, Stay away from me – wyśpiewuje wokalistka w refrenie.
What Lies Beneath mówi o tym, co nieodkryte. Piosenka zawiera motyw marzeń i śnienia. You better believe me – śpiewa wokalistka, Skarlett. I dare you, Get closer, Try to drag me down. Znakiem rozpoznawczym utworu jest ciekawe przejście od refrenu do reszty piosenki.
Calling rozpoczyna się gitarą zmieszaną z pianinem – nowość na płycie. Jak sam tytuł podpowiada, piosenka jest wołaniem do kogoś, przypuszczalnie do byłego mężczyzny. Mamy w piosence motyw rozstania i życzenia dobrze mimo wszystko.
Affliction jest w swojej formie dość agresywne, przeplatane jednakże balladowym wokalem i sekwencjami pianina. Znowu mamy zwrot do kogoś z przeszłości i niemożliwość wymazania wspomnień.
Outcast – czyli wyrzutek – to utwór o byciu outsiderem i czuciu się z tym dobrze. Utwór nieco zlewa się z poprzednimi, nie wyróżnia go nic szczególnego. Tak samo dzieje się z resztą płyty – piosenki są do siebie podobne. Niestety w Internecie nie ma jak do tej pory słów piosenek z tego najnowszego albumu, więc trudno jest mi je interpretować – mogę odnieść się tylko do warstwy muzycznej.
Paralyzed, The Storm i Warrior (singiel) praktycznie zlewają się w całość, nie ma w nich nic szczególnego. Znowu mam do czynienia z płytą, która jest tylko połowicznie dobra, niestety. Tak było w przypadku The Ritual LP In This Moment, tak jest w przypadku Skarlett Riot. Przynajmniej do tej ostatniej piosenki, powstał teledysk – do obejrzenia poniżej. W sumie to godne zakończenie płyty. Możemy zobaczyć zespół w całej krasie.
Reasumując, płyta Skarlett Riot to połowicznie interesujące wydawnictwo. Ciekawe jest to, że to brytyjski zespół – w zalewie amerykańskiej muzyki jest to swojego rodzaju świeży oddech od naszych sąsiadów zza morza. Niemniej jednak nie jest to płyta dla wszystkich, szczególnie gdy słowa piosenek nie są jeszcze znajdywalne w Sieci. Zespół aktualnie koncertuje po Anglii i ma swoją bazę oddanych fanów – takich, którzy rozumieją, o czym śpiewa wokalistka. To niezmiernie ważne – rozumieć i odbierać słowa. Ja niestety nie władam językiem angielskim w wystarczającym stopniu, by docenić potencjał tego zespołu, niemniej jednak recenzję napisałam – w kształcie takim, a nie innym, ale zawsze.